काळू कुत्रा

एके दिवशी कॉलनीत एक कुत्र्याचं सुंदर दालमेशन पिल्लू आलं
ते अनाथ होतं . सगळे बाहेर खेळत होते .
तेंव्हा मी एकटीच आत खेळत होते .
तेंव्हा खेळता खेळता कुणाला तरी ते दिसलं .
एकटंच कोपऱ्यात रडत बसलेलं ते पिल्लू होतं .
मी बाहेर आले .
आणि म्हणाले आपण ह्याला पाळू या का ?
मग कोणीतरी मध्येच म्हणालं , " हो हो बिचारं रडतंय "
मग पहीले त्याला खायला काहीतरी दिलं .
मग त्याच्या बरोबर आम्ही खूप खेळलो .
मग ठेवायचं कुठं ?
तर एका घराशेजारच्या छोटया शा बागेत ठेवलं
तिथे ते झोपलं .
एकदा तर आम्ही त्याला अंघोळ घातली .
ते बिचारे थंडीने कुडकुडत होतं
मग त्याला पांगरूण घातले .
आणि झोपवलं . मग त्याला कुणी उठवू नये म्हणून काही जण तिथेच थांबली .
आणि काही घरी गेली .
संध्याकाळ झाली पिलू उठलं .
मग प्रश्न पडला नाव काय ठेवायचं ?
मग आम्ही नाव ठेवलं ब्लॅकी .
ब्लॅकी कॉलनीतला पहिला कुत्रा .
एके दिवशी कुणीतरी त्याला पळवून नेलं .
ग्हणून मी खूप रडले .
मग सईदिदीनं त्याला शोधून सायकलवर आणलं .
मग सगळे ओरडले . ये ! ब्लॅकी आला .
मग आम्ही त्याच्या बरोबर खूप खेळ लो .
पण मग नंतर कोणीतरी परत त्याला नेलं .
मग दीदी परत गेली पण तो सापडला नाही .
मग खूप वर्ष गेली .
एक मोठं कुत्रं आमच्या दारात आलं .
मला वाटलं ते ब्लॅकी आहे .
पण ब्लॅकी डालमेशन होता .
ते कुत्रं कारवान होतं .
संध्याकाळ झाली ते तिथच राहीलं .
बाबा आले आणि त्यांना ते त्यांच्या आधीच्या कुत्र्यासारखं वाटलं
पण ते साप चावून मेलं होतं .
त्यांनी त्याला पाळलं .
हळूहळू ते हुशार होत गेलं त्यांनी त्याचं नाव ठेवलं काळू .
पण मला ब्लॅकीची आठवण येत होती
म्हणून मी त्याला ब्लॅकी म्हणत राहीले .
आणि अजूनही ते आमच लाडकं कुत्र राहीलं .

ही सत्य घटणा आहे !

-इरा मंडपे